ENPIRE

Intel/AMD 64-bit – najpowszechniejsza architektura PC i serwerów.

Architektura obliczeniowa NVIDIA CUDA (Compute Unified Device Architecture) na platformie x86_64 – GPU NVIDIA jako koprocesor dla równoległych obliczeń. Nie jest samodzielną architekturą CPU, lecz dodatkowym wymaganiem sprzętowym dla oprogramowania korzystającego z akceleracji GPU. W robotyce kluczowa dla: trenowania modeli foundation i VLA (NVIDIA A100, H100, RTX 4090 na x86_64 serwerach/stacjach), inference modeli AI w symulatora (Isaac Sim wymaga CUDA GPU na x86_64), perception pipeline z akceleracją GPU (CUDA-accelerated stereo depth, optical flow, object detection), generowania syntetycznych datasetów (Omniverse Replicator). Wymagania: CUDA Toolkit (12.x dla najnowszych modeli), cuDNN, TensorRT dla optymalizowanego inference. NVIDIA Isaac ROS na x86_64 wymaga GPU NVIDIA z CUDA 12.x. Frameworki ML: PyTorch (CUDA backend), TensorFlow (CUDA/cuDNN), JAX (XLA + CUDA). Specyficzne wersje CUDA wymagane przez konkretne oprogramowanie – np. Isaac Sim 4.x wymaga CUDA 12.3+. Ograniczenia: wysokie wymagania energetyczne (GPU klasy datacenter: 300–700W), koszty sprzętu, brak mobilności. Środowisko deweloperskie i treningowe, nie deployment na robocie.

Szeregowy protokół komunikacyjny opracowany przez Bosch, powszechnie stosowany w robotyce mobilnej, quadrupedach i dronach do komunikacji między kontrolerami silników, ESC i MCU. Obsługuje prędkości do 1 Mbit/s (CAN 2.0) lub do 5+ Mbit/s (CAN FD). Cechuje go bardzo niska latencja, odporność na zakłócenia elektromagnetyczne i deterministyczny arbitraż wiadomości. Używany m.in. w robotach Unitree (G1, H1) do komunikacji z modułami stawowymi w trybie low-level.

Biblioteka asynchronicznej komunikacji sieciowej oferująca wysokopoziomowe wzorce komunikacyjne (pub-sub, push-pull, req-rep, dealer-router) bez centralnego brokera. Stosowana jako lekka alternatywa dla ROS.

Architektura komunikacji usługowej oparta na protokole HTTP z semantyką zasobów (GET, POST, PUT, DELETE, PATCH). Stosowana w cloud robotics i fleet management. Nie nadaje się do sterowania real-time.

Controller Area Network 2.0 – standardowy protokół CAN zdefiniowany przez Bosch (1991). CAN 2.0A obsługuje 11-bitowe identyfikatory ramek, CAN 2.0B (Extended) – 29-bitowe. Prędkości do 1 Mbit/s. Standard de facto w robotach kroczących i kołowych.

Universal Serial Bus 3.0 (przemianowany na USB 3.1 Gen 1) – standard o przepustowości do 5 Gbit/s (SuperSpeed). Powszechnie stosowany w robotyce do kamer głębi (Intel RealSense D435i, D455), kamer stereo i skanerów 3D wymagających wysokiego pasma dla strumieni depth + RGB. Zasilanie: 5V / 900 mA. Złącza: Type-A, Type-B, Micro-B, Type-C. NVIDIA Jetson AGX Orin posiada 4 porty USB 3.1 Gen 1.

Klasa miękkiego czasu rzeczywistego 20–100 ms – deadline'y wymagane statystycznie, sporadyczne przekroczenia akceptowalne. Realizowany na standardowym Linux z priorytetem SCHED_FIFO. Komunikacja przez Ethernet GbE, DDS/RTPS, ROS 2 topics. Zastosowania: nawigacja AMR (Nav2: 20–50 Hz), high-level sterowanie humanoidów (Unitree SDK2: 50 Hz), planowanie trajektorii (MoveIt 2 servo), integracja sensorów (LiDAR SLAM: 10–20 Hz). Wystarczający dla większości algorytmów nawigacyjnych i SLAM.

Klasa miękkiego czasu rzeczywistego 100–500 ms – odpowiedź w granicach setek milisekund wymagana dla płynnej pracy, ale przekroczenia nie powodują awarii. Zastosowania: task planning (Nav2 planner: 100–300 ms), rozpoznawanie gestów i mowy dla HRI, przetwarzanie obrazów (YOLO na GPU: 20–100 ms), feedback wizualny. Większość oprogramowania komercyjnego dla AMR i robotów usługowych operuje w tej klasie.